مولف در این کتاب پس از تبیین اجزای متشکله فرهنگ (عناصر و مؤلفههای فرهنگ) و رابطه شناخت و فرهنگ (همکنشی شناخت و فرهنگ) به موضوع رابطه بین زبان و فرهنگ پرداخته و سپس به جایگاه و اهداف تدریس زبان انگلیسی توجه کرده است.
در ادامه با بررسی سیاست ایران و چند کشور آسیایی در برابر گسترش زبان انگلیسی به تجربه کشورهای مختلف در این حوزه پرداخته است است از جمله تجربه ژاپن،تجربه مالزی و تجربه کره جنوبی. در پایان با بررسی جهتگیریهای کلی در سازماندهی محتوا و آموزش زبان های خارجی در برنامه درسی ملی به موضوع مهم تاملی در وضعیت آموزش فرهنگی کتاب های زبان پرداخته است.
آشنایی با نویسنده : نقی رضایی